هر وقت که به وبلاگم سر میزنم دلم میگیره چون باعث میشه مطمئن بشم که هر چیزی یه
تاریخ مصرفی داره. یادتونه چقدر روزها و شب های خوبی داشتیم اینجا. حالا دیگه تاریخ مصرفش گذشته. منقضی شده ضعیفه. پنجول منجولشو چیدن صفحات مجازیه جدید. دیگه حناش رنگی نداره. یادش بخیر خسرو شکیبایی. اینایی که فیلم چه کسی امیر را کشت رو دیدن میدونن چی میگم. حالا این که وبلاگه ; انگار الان آدما هم تاریخ مصرف دارن.امشب اومدم اینجا که ثابت کنم تاریخ مصرف هر چیزی دست خودمونه. من هنوز دوس دارم با توپ پلاستیکی بازی کنم. والسلام